نمونه های آب از استخر مادر (ورودی و خروجی)، استخر کورانسکی، سالن انکوباسیون، استخر های ونیرو، استخر های خاکی پرورشی و در محل رها کرد بچه ماهیان (مصب رودخانه) در دو نوبت جمع آوری گردید و سموم موجود در داخل نمونه ها از طریق
SPE (Solid Phase Extraction) استخراج شد و غلظت سموم موردنظر با استفاده از دستگاه GC-Mass اندازه گیری گردید.

در بررسی حاضر حداکثر غلظت بدست آمده برای سم دیازینون برابر 019/0 میلی گرم در لیتر و سم بوتا کلر 0006/0 میلی گرم در لیتر اندازه گیری شد. نتایج حاصل بیانگر وجود سموم کشاورزی در نمونه های بررسی شده می باشد.

در مطالعه ای که توسط پژند و همکاران (1378) انجام شد،‌ اثرات سمی دیازینون و بوتاکلر در بچه ماهیان تاسماهی ایرانی و ازون برون اندازه گیری شد سمیت نسبی بوتا کلر 23 برابر بالاتر از سمیت دیازینون در تاسماهی ایرانی و 36 برابر بالاتر برای بچه ماهیان ازون برون گزارش شد . حداکثر میزان غلظت قابل قبول برای دیازینون و بوتا کلر برای تاسماهی ایرانی به ترتیب 438/0 و 044/0 میلی گرم در لیتر و برای ازون برون به ترتیب 254/0 و 007/0 میلی گرم در لیتر بوده است .همچنین خوش باور رستمی و همکاران (2004) سمیت حاد و تغییرات هماتولوژیک و بیوشیمیایی فیلماهی را در اثر سم دیازینون مورد بررسی قرار دادند.LC50,96h برای بچه فیلماهی 14 گرمی برابر mg/l 6/5 گزارش شده است . شاخص های خونی در ماهیان مورد بررسی بطور قابل ملاحظه ای پائین تر از میزان آن در گروه شاهد بود .

از آنجا که مقادیر حدکشنده در بچه تاسماهی ایرانی ، ازون برون و فیلماهی برای این سموم طبق بررسی ها ی انجام شده ( پژند و همکاران ،1382 و 1384 و خوش باور رستمی و همکاران ،2004) بالاتر از مقادیر بدست آمده در بررسی حاضر می باشد بطوریکه سم دیازینون 23 برابر و سم بوتاکلر 72 برابر کمتر از حداکثر غلظت مجاز آن اندازه گیری گردید بنابراین می توان گفت وجود این سموم اثر کشندگی بر بچه تاسماهیان ندارند اما اثرات سینرژیک حاصل از سایر عوامل طبیعی مشخص نمی باشد، که نیاز به بررسی بیشتر و پایش محیط دارد.